Benz's profileIf, for example, you com...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
29/07/2007 เป็นต่อเป็นต่อ
อยู่คนเดียว ก็คุ้นเคย อยู่สบายจนเคย เลยไม่คิดมีใคร
เจอบางคนน่าสนใจ ก็แค่พอ ครึ่งใจไม่ได้คิดรักจริง เป็นต่อไปอย่างนี้บางทีก็เหงา อยากจะมีใครมากอดเราบ้างซักคน แต่เป็นต่อไปอย่างนั้นบางทีก็สับสน ก็ชินกับการเป็นคนอยู่คนเดียว บอกหน่อยว่าฉัน จะต้องทำเช่นไร อยู่คนเดียวง่ายกว่าไหม จะเป็นแบบนี้มันต่อไป หรือจะลงเอยเมื่อไร จะมีใครที่เข้าใจ หนักใจไม่รู้ไปทางไหนดี ที่มองๆ ยังไม่เจอ แต่บางคนที่เจอก็ไม่พร้อมดังใจ ที่ลองๆลองเข้าไป ก็ลงเอยคนละทาง ไม่อยากคิดรักใคร อาจไม่เป็นอย่างนี้ หากเจอใครคนนั้น เปลี่ยนชีวิตนี้ให้กับเรา แต่รอจนวันนี้ยังไม่มีแม้เงา เราก็คงต้องทนเป็นต่อไป
07/07/2007 ถ่อมตน.: มีอยู่วันหนึ่งเจอข้อความประทับใจที่บอร์ดในคณะ
.: ประโยคสองสามประโยค เขียนไว้ว่า น้ำย่อมไหลลงจากที่สูงลงสู่ที่ต่ำ พื้นดินต่ำอุดมสมบูรณ์ฉันใด เป็นคนก็ควรตั้งตนในที่ต่ำเพื่อความอุดมสมบูรณ์นั้น
.: ข้อคิดที่ให้ไม่น้อยก็มาก เปรียบเทียบกับสถานการณ์ปัจจุบันได้มากมาย สำหรับผู้อยู่ที่สูงและขาดการถ่อมเนื้อถ่อมตน 05/07/2007 Once night standOne night stand
เพียงคืนเดียวบอกกันตรงๆ เธอคงไม่คิดอะไร
เธอกับฉันรู้กันแค่ในคืนนี้ บอกกันดีๆ คงเข้าใจ เพียงคำเดียวบอกมาเบาๆ เธอเหงาหรือคิดอย่างไร แต่ที่เห็นแววตาทุกอย่างมันฟ้อง เธอกำลังรอให้ฉันนั้นเดินเข้าไป ได้ปล่อยใจในคืนที่สับสน กับใครสักคนที่ไม่รู้เป็นใคร ค่ำคืนนี้ยังผ่านพ้นไป เธอกับฉันไม่มีผู้ใด เมื่ออารมณ์บังคับจิตใจ และเธอกับฉันก็พลันหวั่นไหว แต่ความจริงที่เรารู้ดีจบคืนนี้เราต้องไป พรุ่งนี้จะเป็นอย่างไร ที่พบกันในตอนเช้าแล้วเดินจากไป คนๆ นึงผ่านมาคืนนึงมีความลึกซึ้งอะไร จบอย่างนั้นทุกวัน ไม่เคยจะคิด ชีวิตจะมีไว้เพื่อใคร มองตัวเองตื่นมาลืมตาเฝ้าหาสักคนห่วยใย คำว่ารักไม่เคยสัมผัสไม่เห็น สิ่งที่มันเป็นตอนนี้มีใครเข้าใจ สุดท้ายเมื่อเธอจากไป ที่เหลือคือความอ้างว้างเพราะไม่มีใคร
01/07/2007 ทักษิณชื่อ ทักษิณ (1) สงวนนามสกุล
เพศ ชาย
สี ขาว-ดำ
อายุ ไม่ทราบ
อาศัย ผลุบโผล่ๆในซอยมาเกือบปีแล้ว
น้ำหนัก ตัวผอมกะหร่อง
อุปนิสัย
-สกปรก แต่ชอบมาอ้อน
-เชื่อฟังว่าง่าย ไม่ดุ
12/03/2007 ไปด้วยกันรึเปล่าไปด้วยกันรึเปล่า
บอก บอกไว้เลย
ก็อยากจะบอกไว้เลย ตัวตนที่จริง เธออาจจะไม่เคย ได้พบมัน สิ่งที่สายตา บอกเธออยู่ทุกวัน อาจจะสวนทาง กับสิ่งที่เธอต้องการ จากตัวฉัน ได้ยินแล้วเธอจะมั่นใจอีกไหม
หากเธอพร้อมจะรับมุมที่หลากหลาย จากผู้ชายคนนึง ที่มีความลึกซึ้ง ฉันก็พร้อมเปิดใจ เธอจะไปกับฉัน ไปด้วยกันหรือเปล่า
หากจะอยู่กับฉัน เธอมั่นใจหรือเปล่า ที่จะรักกัน นานเท่านาน และจะรัก ไปตลอดกาล และไม่มีสักวัน ที่ฉันจะไม่รักเธอ 06/03/2007 พจมานที่ XIVพจมาน
ชื่อ พจมาน (14) สงวนนามสกุล
เพศ หญิง(ทำหมันแล้ว)
สี ขาว-ส้ม
อายุ 8-9 ขวบ
อาศัย ในซอยมาได้ 7 ปีเศษ
น้ำหนัก ไม่รู้น้ำหนักแน่นอนแต่หนักมาก
อุปนิสัย
-เป็นแมวใจกล้า เคยปกป้องลูกด้วยการร่วมมือกับพจมาน (13) ไล่หมาออกไปจากซอย แม้แต่ปอม ชิวาวา ชิสุห์ ในซอยยังขยาด
-ขี้เบื่อหงุดหงิด ปัจจุบันแก่แล้วเลยไม่ชอบเล่น ดังนั้นเวลาเราเรียกหรือไปเล่นกับมันมันจึงทำหน้า "เล่นบ้าไรของมึงเนี่ย"
-กิน+นอน หลังจากพาไปทำหมันพจมานก็ยกเลิกกิจกรรมวัยสาว อาทิการล่า การตระเวนไปรอบๆ
-ชอบอัพเกรด พยายามทำตัวเป็มแมวบ้านด้วยการขึ้นไปนอนบนโซฟา โต๊ะอาหาร ในตัวบ้าน ของบ้านตรงข้าม
03/03/2007 ประกิตเผ่า.: วันนี้มาพูดถึง นพ.ประกิตเผ่า ทมทิดชงค์ ผู้ประสบความสำเร็จในวัยหนุ่ม
.: หมอ อายุ 37 ที่มีรายได้ร้อยล้านจากการทำสถาบันสอนพิเศษ
.: และนี่เป็นหนึ่งความคิดเล็กๆ ของหมอคนหนึ่ง “หากถามว่าผมถึงจุดสูงสุดหรือยัง คงตอบว่ายัง เพราะหากรู้สึกว่าเมื่อไหร่ถึงจุดสูงสุดแล้ว งานจะไม่พัฒนาอีกต่อไป นั่นคือจุดเริ่มต้นของความเสื่อมถอย ตอนนี้ผมรู้สึกชอบในความเป็นครูมากกว่าเป็นแพทย์”
.: ไม่มีหนังสือจิตวิทยา หรือบริหารตนเองไหนๆ เขียนหรอกว่าไม่มีจุดสูงสุดของเรา เราพอใจแค่ไหนเราก็อยู่ที่ตรงนั้น
25/02/2007 MemoryMemory
Midnight - not a sound from the pavement.
Has the moon lost her memory, She is smiling alone. In the lamplight, the withered leaves collect at my feet. And the wind begins to moan. Memory - all alone in the moonlight.
I can smile at the old days, I was beautiful then. I remember the time I knew what happiness was. Let the memory live again. Every street light seems to beat a fatalistic warning.
Someone mutters and the streetlamp gutters, And soon it will be morning. Daylight, I must wait for the sunrise.
I must think of a new life, And I mustn't give in. When the dawn comes tonight will be a memory too, And a new day will begin. Burnt out ends of smokey days,
The stale cold smell of morning. The streetlamp dies, another night is over, Another day is dawning. Touch me, it's so easy to leave me All alone with the memory Of my days in the sun. If you touch me, you'll understand what happiness is. Look, a new day has begun. 13/02/2007 ขอบคุณที่รักกันขอบคุณที่รักกัน
ฉันเคยเกือบพลาดสิ่งที่ดีที่สุดในชีวิต
หากในวันที่ฉันล้มอยู่ ไม่มีหนึ่งใจของเธอ ฝันคงจบ หลายสิ่งที่ดีคงหมดทางได้เจอ หนึ่งกำลังใจที่ยิ่งใหญ่ ไม่ลืมได้เลย... สักวันหนึ่งฉันอาจต้องล้มลงอีก ใครจะรู้ แต่ถ้าเธอไปด้วยกันอยู่ ก็ไม่หวั่นกลัวเท่าไร เรื่องบางอย่าง ฉันอาจได้เคยพูดบอกเธอออกไป แต่อีกมุมนึงของหัวใจ ไม่เคยพูดเลย ขอบคุณที่รักกัน... ขอบคุณทุกครั้งที่คอยกอดฉัน ในวันที่ปัญหา ถาโถมเข้ามาใส่ จะตอบแทนความรัก ที่ฉันได้จากเธออย่างไร ก็รู้ดีว่าไม่พอ แต่ขอทำให้ดีที่สุด ขอบคุณในความรัก ที่หาไม่ได้จากที่ไหน จะรักเธอให้มากพอ และขอทำให้ดีที่สุด
Fly me to the moonFly me to the moon
Fly me to the moon
And let me play among the stars Let me see what spring is like On Jupiter and Mars In other words hold my hand In other words darling kiss me Fill my life with song
11/02/2007 What A Wonderful WorldWhat a Wonderful World
I see trees of green, red roses too
I see them bloom for me and you And I think to myself, what a wonderful world I see skies of blue and clouds of white
The bright blessed day, the dark sacred night And I think to myself, what a wonderful world The colours of the rainbow, so pretty in the sky Are also on the faces of people going by I see friends shakin' hands, sayin' "How do you do?" They're really saying "I love you" I hear babies cryin', I watch them grow They'll learn much more than I'll ever know And I think to myself, what a wonderful world Yes, I think to myself, what a wonderful world Oh yeah 25/01/2007 เขาสามร้อยยอด FOTOโฟโต้ เป็นชมรมที่ประกอบด้วยนิสิตจิตวิทยาปริมาณมาก ปีนี้จัดทริปไปเขาสามร้อยยอด แถบๆหัวหิน เวลาจัดทริปอันที่จริงชนกับทริปสีน้ำเมื่อปลายปีก่อน แต่ด้วยวามไม่พ้อมอะไรไม่ทราบได้ เขาก็เลื่อนมาเป็น 22-24 มกราคม 2550 เย้ ^_^ขาเที่ยวอย่างเราไม่พลาด
วันที่ 21วันก่อนไป
กล้องซื้อตอน 16.50 เป็น SONY T50+mem1Gbs
กระเป๋า เป็นหวายซื้อตอน 14.xx ไม่ใช่เจเจ(ตลาดรวมของแพงจากทั่วสารทิศ) แน่นอนเพราะ หวายแท้ต้องประตูผี
เสื้อผ้า นั่งพับตอน 23.xx +ใส่รองเท้าผ้าใบ(ที่ไม่ได้ใช้เลยตลอด3วัน)
วันที่ 22วันแรก
ตื่นตี4 เมื่อคืนนอนเกือบตี1 นอนไม่พอแต่ก็ฝืนตื่น แบกกระเป๋หวายใบโต ขนาด 21"*18"*7" ออกมารอสาย15เพื่อไปสยาม รอแล้วไม่มาเลยเข้าเซเว่นไปซื้อแปรงสีฟัน ตอนออกมารถมันก้อผ่านไปพอดี ชวดไปคัน รอประมาณ20นาทีไม่มา(ตีห้าเสดๆแล้ว) โมโหเลยเดินไปจะไปรถไฟฟ้า(ระหว่างเดินสาย15ผ่านไปอีกคัน) เหี-ย รถไฟฟ้าก็ยังไม่เปิด เคืองในความโง่ตัวเองขึ้นแทกซี่แม่งเลย มาที่ศูนย์หนังสือจุฬาฯ สยาม มาเป็นเพื่อนยามหน้าตึก จกานั้นก็ลงไปกินข้าวคนเดียวใต้ตึก รอไปสักพักก็เทคแทกซี่ไปสถานีรถไฟธนบุรี(บางกอกน้อย) ที่เพิ่งมาเป็นครั้งแรกในชีวิต ใครออกแบบสถานีให้มันติดตลาดวะ รถมันก็ติดดิ เซ็งมาก จากนั้นก็ขึ้นรถไฟชั้น3 สู่สถานีปราณบุรี นั่งโบกี้ที่เป็นที่นั่งพระด้วย นี่คงเป็นประสบการณ์แรกที่เราผิดพลาดไปคือการ ถวายเพลหรือถวายของต่างๆในรถไฟ นั่งเบาะติดหลังพระแท้ๆ เอะ หรือเราคิดว่าเขาควรจะมีของฉันเพลอยู่แล้ว แต่ที่นึกๆได้ก็เพราะมีพวกพี่เต้พี่บ๊อบบี้เป็นคนถวายปัจจัยเล็กๆน้อยๆ วันหลังนั่งรถไฟก็จะได้ทำเป็นกจิวัตรเสียที แดดปราณบุรีร้อนมาก มาถึงก็มานั่งหาร้านกินข้าวแถวสถานีรถไฟ (มีบ้านอยู๋ไม่กี่หลังเอง) ที่นั่นก็ได้ซื้อว่าวมาตัวนึง(เป็นคนเล่นว่าวไม่เป็นเพราะเล่นกี่ทีก็ติดต้นไม้) ซื้อพลุมานิดหน่อย จากนั้นก็นั่งรถสองแถวไปเอยจนถึงเขาสามร้อยยอด เป็นเรื่องเหลือเชื่ออย่างแรก เราพักในอุทยาน(แทนที่จะเป็นโรงแรม)ที่มีเจ้าหน้าที่นิดหน่อยกะร้านอาหารราคาแพง 1 ร้าน ด้านหน้าเป็นบึงน้ำขนาดใหญ่พร้อมศาลากลางน้ำหลายหลังเชื่อมด้วยสะพานไม้ คำแรกที่อยากพูดคือ วิวสวยดีการเดินทางแสนยาวนานจบลงที่นี่ ประสบการณ์สองแน่นอนคือบึงนี่แหละ เห็นๆกันว่าสวย อย่าคิดเช่นนั้น ระวังให้จงหนักว่าบึงใดน้ำนิ่งบึงนั้นเหม็นแหลก เราก็กระทำการถ่อเรือตอนเย็นในบึงนั่น เห็นโคลนอยู่ตื้นๆแต่ลงไปคงจมมิดหัว พายไปๆมาๆก็พบว่า มีสาหร่ายในบึงตื้นประมาณ1-2ฟุต ลองนึกภาพในหนังลอร์ดออฟเดอะริงส์(น้ำที่มีสาหร่ายน่ากลัว) ประกอบกับฟ้าทะลายโจร(บึงสวยงามจากระยะไกล) เอาไม้จิ้มแต่ละที ก็จะมีฟองก๊าซพวยพุ่งขึ้นมาพร้อมกลิ่นหมักหมม เป็นบึงที่น่าประทับใจจริงๆ ถ่ออย่างเหนื่อยยากส์เพราะดึงไม้ขึ้นลำบาก+ติดกอไม้ทำให้ยิ่งน่ากลัว พอขึ้นฝั่งได้ก็ล่อลวงให้คนอื่นลงไปชมความงามของบึงนั่นต่อ แค่คิดก็ขนลุกแล้ว ความเหม็นจากมือก็ไม่บรรเทาแม้ผ่านการล้างมือแล้ว เดินไปมาก็เจอกับแมวละอ่อน5ตัว ครบครอกน่าจะอายุ2-3เดือนแล้ว ขนนิ่ม+สะอาดมากที่สุดเท่าที่เคยเจอในชีวิตนี้ เลยเล่นให้หนำใจ จากนั้นก็มากินข้าว หนีไม่พ้น ปลาสลิดผัดเผ็ด คะน้าหมู3ชั้นไม่กรอบ กับแกงสายบัวใส่น่องไก่ ผลิดภัณฑ์จากบึงนั่นแหละ ก็อร่อยดีหรือเพราะหิวไม่รู้เลยกินได้เยอะดี แต่ก็พยายามลบภาพเจ้าของร้านถ่อเรือไปเก็บสายบัวกับจับปลาจากบึงแก๊สเน่านั่น โอ๊ก วันนี้ก็เข้านอนไวเป็นพิเศษเพื่อผจญภัยต่อในวันรุ่ง เขาสามร้อยยอดสูงจริงๆ ยอดเยอะด้วย เห็นแล้วอยากอยู่ที่นี่จริงๆ
วันที่ 23วันสอง
ตื่นเช้ามาแบบไม่เช้าเท่าไหร่ พี่เป้บอกว่านอนดิ้นมากก่ายไปทั่ว(เออ ตอนเด็กยังเอาขาไปก่ายคออาม่าเลย) ก็จัดเตรียมกระเป๋า ไปเดินทางต่อ เห็นชัดมากว่าหมอกบนเขากำลังหุ้มยอดเอาไว้อย่างสวยงาม การเดินทางก็นั่งรถมาที่หาดริมเขาเพื่อเตรียมขึ้น ถ้ำพระยานคร หลังจากนั่งเรือวนอ้อมเขาเพื่อเตรียมขึ้นถ้ำ เดินทางเหนื่อยมาก ถ้านี้ดูลึกลับจริง ทางเข้าก็ดูใหญ่มาก กี่ครั้งฝีมือธรรมชาติก็เหนือคนเสมอ บนผนังถ้ำก็มีลายพระหัตถ์ ปปร และ จปร อยู่ด้วย ผ่นถ้ำแรกด้วยควมเหนื่อยจริงๆ
พอล่องเรือกลับเข้หาดเดิมก็มานั่งกินข้าวเที่ยงกัน ส้มตำปูม้าก็อร่อย ปูนิ่มผงกระหรี่ก็อร่อย ต้มยำ หมึกกระเทียม อร่อยหมด พอกินเสร็จก็เตรียม ขึ้นรถไปถ้าไทรต่อ ถ้านี้ทารงขึ้นลำบกกว่าถ้าแรกเป็นเท่าตัว แต่ระยะทางสั้น เห็นฝรั่งอ้วนๆเดินก็สงสัยว่าเขาไหวได้ยังไงเพราะตัวเขาใหญ่และเทอะทะมาก ถ้าไทรนี้ดูดีคนละแบบกับถ้ำพะยานคร เพราะถ้านี้หินงอกหินย้อยเยอะกว่า สวยและดูลึกลับ เพราะมีซอกหลืบน่ากลัวมากไม่กล้าเดินไป อีกทั้งยังลึกอีก ความกลัวเอาชนะทุกสิ่งจริงๆ ขกลับก็ต้องไต่ลงเป็นส่วนใหญ่เพราะหินลื่นมาก ตกเย็นก็ล่องเรือตามป่าชายเลน น้ำตาไหลเลย นึกถึงประโยคนี้ตลอดว่า ไม่นึกว่าประเทศไทยจะมีของแบบนี้ด้วย เป็นเรื่องจริง ความยิ่งใหญ่ต่างๆ หลายคนคงรู้ว่าลำพังกล้องถ่ายภาพไม่สามารถเก็บไว้ได้ ภูเขาที่สวยงาม หน้าผาต่างๆ น้ำใสๆ กับนก ขอเอาฉากแบบนี้ไปเปรียบกับวามยิ่งใหญ่ที่พนมเทียนพยายามอธิบานในเรื่องเพชรพระอุมาเลย ถึงตอนนี้อยกาได้กล้องที่ถ่ายพาโนรมาได้มาสักตัว เก็บเอาสิ่งเหล่านี้ไว้ ทั้งหมด เอาลมเอาน้ำเอาแดดเมฆภูเขามา พอเสร็จก็มาที่พักใหม่เป็นโรงแรม0.5ดาวริมหาด ก็นั่งกินข้าวผัดกับต้มยำไป จากนั้นก็อาบน้ำ
ก่อกองไฟจากถ่านกรุ่นๆน้อยนิดเป็นเรื่องยาก เพราะระดมพลมาช่วยกันพยายามพัดใส่ไม้ ลงไปไฟก็ไม่ยอมจะติดเสียที ติดก็เฉพาะใบสนแห้งสักพักก็ดับ ติดๆดับๆจนหมดความอดทนเหมือนกัน แต่เห็นรุ่นพี่หลายคนมาช่วยก็เลยทำต่อ จนมัน ติด 2วันที่ผ่านมานอกจากจะฝึกเล่น ไพ่ตอแหล อินเดียแดง ตำรวจแล้ว ยังมีเล่นละครสดหน้ากองไฟอีกด้วย ด้วยการนำคำ5คำให้อีกทีมเอาไปผูกเรื่องเป็นละคร พี่ก้องก็โชว์ความสามารถเล่นเพลงสดได้ฮามาก ผสมกับ การแสดงของพี่นัน กับพี่เต้ ฮาได้จริงจัง เล่นได้สักพักก็เอา มาชเมลโลมาปิ้งไฟกิน อร่อยมากแต่เลี่ยนไวดี เสร็จเรก็อาบน้ำนอนไวเพื่อเผชิญวันต่อไปอีกครั้ง
วันที่ 24วันสาม
ตื่นเช้ามาด้วยการปลุกของจิ๊บ ให้ชวนลงเล่นน้ำ "เนี่ยจริงๆแล้วมันอุ่นนะไอน้ำทะเลตอนเช้าเนี่ย" น้ำทะเลมันจะอุ่นได้เหรอวะ หลังจากผ่านลมหนาวมาทั้งคืน+น้ำเย็นอีก เราคิดจริงว่ะ เย็นมาก ลงทีละนิด แขม่วพุงด้วยความเย็นซ่าน จากนั้นก็เกิดการหลอกตัวเองว่ามันอุ่น ซึ่งก็อุ่นจริงๆแหละมั้ง ลงไปสักพักก็ขึ้นมากินข้าวต้มแล้วก็ลงต่อ แล้วเหมาเรือคายัมาพายเล่น มีพี่เต้ พี่บ๊อบบี้ พี่สอง พี่อม พี่ล็อต พี่เซียง พิม จิ๊บ สิน เรา เล่นพายแข่งแล้วก็มีการคว่ำเรือเล่น จากนั้นพี่เนศ พี่เป้ พี่นันก็เช่าเรือมาเล่นอีกลำ สนุกจริงๆ ด้วยความแรงของแดดทำให้หน้าแสบมาก แต่ก็เล่นต่อไป ถึงสิบโมงกว่า เสร็จก็อาบน้ำเตรียมกลับบ้าน เข้าสู่อำเภอปราณบุรี แล้วก็มุ่งหน้ากลับสายใต้ใหม่ เล่นคิลเลอร์แบบบังคับกินโมจิด้วยเพราะมันไม่อร่อยอย่างแรง พอกลับมาถึงก็นั่งแทกซี่ไปหอพี่เต้ แล้วก็ยกทีม พี่บ๊อบบี้ พี่เต้ พี่อม พี่สอง ไปกินซิทเลอร์สยามต่อ... พี่เต้ก็ขับมาส่งบ้าน เป็นอันจบ การเดินทางครั้งยิ่งใหญ่อีกครั้งในชีวิต ....
หมายเหตุ: จะมีสักกี่ครั้งกัน ที่เราจะได้กลับไปที่ๆเคยมีความทรงจำดีๆกับคนที่เราเคยไปด้วย ทริปนี้แม้จะไม่พรั่งพร้อมด้วยความสบาย แต่ความรู้สึกกับความทรงจำที่ดี ก็พอแล้วแหละ... THE MOST WONDERFUL I HAVE EXPECTED IN MY LIFE IS TO TRAVEL WITH MY FRIENDS. สิ่งทีเราคาดหวังที่สุดในชีวิตนี้ คือการเดินทางไปกับเพื่อนที่เรารัก
ใช้เวลาสามวันในการเรียนรู้สิ่งใหม่ๆ และถ่ายทอดให้คนอ่านเพียง 5 นาที 31/12/2006 ไม่มีใครรู้ไม่มีใครรู้ คำที่เราบอกรักกันมากมาย เป็นเพียงสัญญา
Raindrops Keep Falling On My HeadRaindrops keep falling on my head Raindrops are falling on my head so I just did me some talking to the sun, But there's one thing, I know Raindrops keep falling on my head
01/10/2006 Better togetherBetter together There is no combination of words 14/08/2006 ข้ออ้างสามประการ.: คนมักจะตั้งคำถามเราอยู่บ่อยๆว่า ทำไมถึงทำแบบนี้เวลาทำผิด
.: แต่มันจะดีหรือเปล่าถ้าเราตอบเขาไปแค่ เหตุผลเดียวให้เขาหาข้อมาลบล้างง่ายๆ
.: เพราะคนจะใช้ประสบการณ์ของตนมาตัดสิน และเหตุผลของตุณไม่ได้เกิดใหม่ในโลกหรอก
.: ทางออกง่ายๆ ที่ทำให้คนส่วนใหญ่ ชะงัก ด้วยเหตุผลของเรา
.: คือการผนึกเหตุผลด้วยกัน พร้อมๆกันหลายๆเหตุผล
.: ปมเชือกปมเดียวใครๆก็แก้ได้ แต่ยิ่งมันผูกกันซับซ้อน มันก้อยิ่งแก้ยาก
.: อีกเรื่องคือ...
.: คนเวลาถามเหตุผลจากคนที่ทำความผิดเขาไม่ได้ต้องการฟังคำร้องขอความเมตตา หรือจะยกโทษ
.: แต่มักต้องการการซ้ำเติมจากช่องโหว่ที่ผู้ทำความผิดเผยขึ้น
.: วิธีแก้ไขก็อย่างที่ว่าไป ด้วยการทำให้เขาสับสน ด้วยข้ออ้างสามประการ
25/06/2006 จุดบนกระดาน.: ถ้าความรู้ทั้งหมดขนาดเท่ากับผืนกระดานดำ
.: ความรู้เราก็เท่าจุดดำเล็กๆหนึ่งจุดบนกระดานใหญ่
.: บางคนอาจบอกว่า จุดดำยิ่งใหญ่เท่าไหร่ก็เท่ากับความรู้ของเราที่มากขึ้น
.: จริงๆแล้วคงเท่ากับความไม่รู้มากขึ้นเสียมากกว่า
.: เพราะเส้นสัมผัสระหว่างความรู้กับความไม่รู้มันก็เพิ่มเร็วเสียกว่าขนาดความรู้เสียอีก
29/03/2006 ที่สำคัญกว่า.: ถึงตอนนี้ทุกคนคงลืมชื่อ ธนากร ภักดีผล ไปแล้ว
.: ธนากรเป็นชายฟั่นเฟือนที่ควงค้อนประหนึ่งขุนศึกขี่ม้าไปหมายสังหารแม่ทัพศัตรู
.: แต่แม่ทัพในสายตาของธนากรนั้นคือ พระพรหมแยกเอราวัณ
.: ผ่านเหตุการณ์ทุบไปได้สักพักธนากรก็เสียชีวิตด้วยการรุมประชาทัณฑ์ของคนสัญจรไปมาแถวนั้น
.: คนมากมายแน่นอนต้องเห็นว่าเป็นเรื่องสมควรที่จะประชาทัณฑ์ธนากรจนเสียชีวิต
.: แต่ใครสักกี่คนที่จะเห็นว่าชีวิตคนหนึ่งคน กับ รูปสักการะบูชามีค่าต่างกันเท่าไหร่
.: รูปจำลองพระพรหมมีค่ามากกว่า ชีวิตคนๆหนึ่งจริงหรือ |
|
|
